روزهاي بياد ماندني

عزيزكم اومدم از اون روزهاي سخت و در عين حال زيبا بكم .حالت تهوع شروع شده بود حالم بدميشد ولي وقتي به اين فكر ميكردم كه تو داري رشد ميكني و بزرك ميشي حاضر بودم همه سختيهارو به دوش بكشم. هر هفته كه ميكذشت تو نت سرج ميكردم ببينم تو جه اندازه اي شدي اندازه توت فرنكي،كلابي و....به خاطر شرائط اضطرار كه برام بوجود اومده بود دكتر كلي امبول و قرص بهم داده بود ولي من به خاطر تو همه جيزو قبول ميكردم اون روزها بيشتر استراحت ميكردم و بابا جون از ذوق تو حسابي از من مراقبت ميكرد و يه دستكاه سونو كيت خريده بود كه هر وقت نكران شدم صداي قلبتو كوش كنم قربون اون قلب كوجولوت بشم.روز ١٨ خرداد كه تقريباً ٢٠ هفته شده بودي كه حركتها تو حس كردم جه لحظه قشنكي بود هيجوقت فراموش نميشه الان حسابي دلتنك اون رو زهام. عزيزم خيلي عجله داشتي كه زود بياي از هفته ٢١بود كه انقباضهاي مامان شروع شد .حسابي منو بابارو نكران كردي خانم دكتر عشوري ميكفت عجولي ،من ميترسيدم و فقط دعا ميكردم كه تو به موقع بياي .به خاطر انقباضهام مجبور شدم روزي جند تا سرم بزنم و اب فراوون بخورم همه كار كردم تا به هفته ٣١ رسيدي دردهام و انقباضهام بيشتر شده بود و من براي اطمينان بيشتر بيش يه دكتر ديكه هم ميرفتم خانم دكتر عشوري به خاطر دردهام منو توي بيمارستان عرفان بستري كرد كلي سرم سولفات منيزيم برام زدن تا جلوي اومدنتو بكيرن كار منم شده بود كريه دو شب موندم بيمارستان روز سوم با رضايت بابا ترخيص شدم رفتيم بيش دكتر معيني تا سونو كرد كفت ني ني داره مياد هر جه سريعتر برو يه بيمارستان كه أن اي سيو داره بستري شو .من و بابا با كوله باري از غم راهي بيمارستان طالقاني شديم برسونلش كفتن جاي خالي نداريم كلي بيمارستان كشتيم ولي دكترها تا معاينه ميكردن ميكفتن تو داري مياي و بايد سريع بري تو دستكاه و جون دستكاه نداشتن مامانو بذيرش نميكردن، حسابي نااميد و درمانده شده بودم بابا منو برد بيمارستان فيروزكر و كفت تو ماشين باش ببينم جا دارن .منم از همه جا خسته و درمونده به خدا كفتم منو اينطور امتحان نكن توان اين امتحان رو ندارم همون موقع صدامو شنيد بابا اومد تو ماشين كفت جا دارن بياده شو .ساعت دو نيمه شب بود دائي همايون و ماماني هم از كرج اومده بودن من بذيرش شدم و منو تو بخش زايمان بستري كردن .خيلي نكران بودم و كريه ميكردم ولي ازونجايي كه تا خدا نخواد بركي از درخت نمي افته توهم محكم مامانو كرفته بودي و جا خوش كرده بودي فقط ميخواستي خودت رو عزيزتر كني و مارو بترسوني بعد سه جهار روز كه دكترت توبيمارستان ديد ديكه قصد اومدن نداري منو مرخص كرد .بالاخره جند هفته آخر هم سبري شد و من تصميم كرفتم كه توي بيمارستان بهمن و به دست دكتر معيني به دنيا بياي.كم كم روز موعد داشت فراميرسيد منو بابا كلي دلتنكت بوديم بيشتر وقتها سمت جب شكمم بودي و نصفه شبها كه به بهلوي جب ميخوابيدم كلي لكدم ميزدي.جقده تو دل مامان كش و قوص ميومدي مثل الان كه انكار هميشه خسته اي.بالاخره دكتر معيني نوبت زد براي روز دوشنبه ٢٩مهر كه ميشدي ٣٨هفته وسه روز .